Weer thuis

Gisteren om deze tijd zaten we in Hillary 4, een barretje op Sukhumvit soi 4, drankjes naar binnen te slempen. Om een uur of acht, plaatselijke tijd, rekenden we af en liepen we terug naar het hotel.
De rest is geschiedenis. Na een ongemakkelijke nacht in het vliegtuig (krappe plekken, China Airlines is niet de best aangeschreven maatschappij) en een treinreis in Nederland zijn we weer thuis. Het was prachtig. Over en sluiten. Tot de volgende reis :-)

Bye bye

Laatste dag in BKK

De laatste dag is aangebroken, de tijd vliegt. We hebben een leuke tijd in Bangkok en zijn blij dat we deze paar extra dagen er aangeplakt hebben.
We hebben weer veel leuke dingen gezien en gedaan.

Gisteravond zijn we naar de Baiyoke Sky Tower geweest. Vanaf de 82e verdieping, op een roterend platform, hadden we een mooi uitzicht over de stomende stad. We hadden ook mazzel dat het droog was op dat moment, want we hebben gisteravond wel wat buitjes zien en horen vallen. Als het hier gaat, is het doorgaans hard en veel.

Ons hotel bevindt zich in een drukke straat (Sukhumvit soi 11) met bars, hotels en restaurants. We zijn echter vooral in soi 4 geweest en op Patpong, een ander cultureel centrum. Het is een fantastische manier om mensen te kijken. Men zegt wel eens dat reizen je blikveld verbreedt, en de idealist zal het bevestigen. De realist ziet ook de andere kant, maar dit is nu niet de plaats en de tijd om daar op in te gaan.

We hebben vanmorgen wat liggen uitbuiken bij het zwembad. Het was weer vroeg vanmorgen toen we gingen slapen. We gaan zo nog even op stap, daarna eten, omkleden en naar het vliegveld. De koek is bijna op, voor nu.

Tot later!

Bangkok

Gistermiddag zijn we in Bangkok aangekomen. Kwart over vier landden we en met de taxi waren we snel in hotel Grand President, Sukhumvit Soi 11. We zijn, comme d'habitude, des avonds in het Hard Rock Café wezen eten. Er speelde een puike band, erg leuk.

Het hotel barst van de Indiërs, om allerlei redenen niet het droomvolkje. Vanochtend bij het ontbijt bleek pas met hoeveel ze hebben ingecheckt, of zouden ze zich overnacht hebben vermenigvuldigd? Enfin, het was me daar een puinzooi bij dat ontbijt... Sowieso waren we niet content met de kamer, aftands, viezig, klein... maar wel een keukentje. Daar kwam nog bij dat de kotelet van gisteravond in de pot bleef hangen. De pot liep bijna over. We hebben om een andere kamer gevraagd, beetje bijbetalen maar meer iets voor ons soort mensen.

Vanmorgen zijn we eerst naar Terminal 21 geweest, met een Esprit. Errug maar waar.
Daarna met de metro naar station Sala Daeng, om door het Lumpini Park te kuieren. Stond al zó lang op het lijstje. In een zijstraatje van Sukhumvit Soi 4 lieten we een voetmassage doen, lopen weer als kieviten. Toen vonden we een leuk barretje, Hillary 4, waar we maar moeilijk weg geraakten. Soi 4 lijkt nog het meest op een dierentuin, zoveel verschillende vogels die er rond scharrelen, een lust voor het oog en de geest. Helemaal verkwikt door zoveel leuks gaan we zo meteen eens wat te eten zoeken. Daarna weer even verder kijken.

Daar alles goed? 't Is oorverdovend stil aan de overkant!

Tussenstop Taipei

Seau dan... vanmorgen niet te vroeg opgestaan, hoewel, voor een zondag... Na het ontbijt nog 2 uurtjes naar de kamer om orde op zaken te stellen. Na twee weken leven uit de koffer ligt niet alles er net zo netjes in als toen we van huis vertrokken.
Om 11 uur moesten we de kamer uit. We doodden de tijd met 'n blokje om, maar 't is daar in de buurt van het hotel net zo opwindend als Lutjebroek op zondagochtend. We dronken nog een blikje pompoensap, wat verrassend lekker is (komt waarschijnlijk omdat het gezoet is met karamel).

Om half één werden we weggebracht naar het vliegveld van Penghu.
Om half vier reeds waren we vervoerd van het Songshan vliegveld in Taipei naar het Taoyuan International Airport, vanwaar we morgen verder vliegen naar Bangkok, en ingecheckt in het Novotel. Dat ritje van het ene naar het andere vliegveld had voor ons niet gehoeven. Liever waren we in een hotel dichtbij het centrum ingekwartierd, omdat we nu te ver van de stad zitten om even op en neer te gaan.
We hebben de tijd echter aangenaam gedood met een beetje zwemmen en bubbelen in een jacuzzi.

Morgenmiddag op naar Bangkok. Taiwan is nu zo goed als gedaan voor ons. Het was erg geslaagd. Tot de volgende blog, WiFi & deo volente!

3 oktober 2014 - foto's Whale Cave en Chixi Columnar Basalt

---

Penghu, nogmaals

Vanochtend vroeg opgestaan, alweer, en met de brommer op weg naar
Kuibishan. Om half tien zou hier een stuk land droogvallen, waardoor we
naar een eilandje zouden kunnen lopen. Wadlopen voor Chinezen, zeg maar.
Hele bussen Aziaten waren op hetzelfde idee gekomen. Het water zakte wat later dan gepland, maar om klokslag tien uur  waren ze niet meer te
stoppen. We wisten uiteraard niet hoe lang deze tijdelijke droogte zou
duren; wat je niet wilt is dat je aan de andere kant staat en dat een of
andere Chinese Mozes het water weer laat komen. Zit je daar op dat eiland.
Op de blote voeten geprobeerd over te steken, maar geen succes; nog
onplezieriger dan een Chinese voetmassage door een potige masseur. Dan maar met de schoenen aan. Zijn toch oudjes, bedoeld om weg te doen tijdens de
reis. Corinne wachtte nog even, en inderdaad, na een half uur was er een
ruim pad naar de overkant.  Grappig om te doen, we misten wel koek en zopie onderweg.
Dat niet kunnen wachten zit trouwens wel heel erg in de Chinese/Taiwanese volksaard. In de lift, op straat en in het verkeer, men loopt liever door je heen dan dat men een seconde wacht.
Maar ach, hier onthoofdt men geen hulpverleners, camperen er geen gezochte seksrabbijnen en worden geen tijdelijke kantoren voor de koning voor 400.000 Euro gebouwd, als men al een koning zou hebben. Het is overal wel wat, en hier is het zo slecht nog niet.

Daarna naar de Tongliang Great Banyan Tempel. Naast de tempel staat een 300 jaar oude ficus, die zeer veel vertakkingen heeft en langs pilaren is
geleid. Het fungeert als een natuurlijke luifel van de tempel. De tempel
lijkt slechts bijzaak, al met al een mooi geheel.

In Magong bezochten we, waarom ook niet, nog een paar tempels (Tianhou en Shigong) en vonden we in de Zhongyangstraat de Four Eyed Well. Een
verstandelijk gehandicapte jongen legde uit wat het was en hoe we moesten kijken en onder welke hoek fotograferen; zijn Chinees begrepen we wel.

Ook liepen we over de Xiyin Rainbow Bridge. Eigenlijk moet je de brug bij nacht bekijken vanwege de verlichting, maar we waren er nu eenmaal.
Mooie tempel ook daar, de Guanyinting.

De stadsmuur en -poort werden gerestaureerd.  We vonden in die buurt vervallen huisjes en een complex van restaurants, voor elke provincie in China (lees : smaak ) één. Jammer dat we dit nu pas vonden.

Onderweg naar de Fenggui Blowholes zagen we de Suogang tempel. Deze hadden we onderweg van het vliegveld gezien, eergisteren,  maar nu eens goed bekeken. Indrukwekkend! 

We waren de zon, maar vooral de extreem harde wind meer dan zat. De wind is vlagerig, gevaarlijk. We besloten vanavond niet meer weg te gaan, maar te gaan eten in het restaurantje waar we gisteren wat gedronken hebben.  De kaart is in het Chinees, maar in ons boekje staan een aantal gerechten. Die waren er niet of niet te maken, er was zelfs geen rijst (!?!). Communicatie is verder afwezig als men elkaars talen niet spreekt. De man van de kokkin had een ingeving en liet ons op zijn mobiel intoetsen wat we wensten, en dat ding vertaalde het in het Chinees. Zo kwamen we op noedels met rundvlees en ui in zwarte pepersaus.
Een kwartier en drie slokken bier verder kwam het: vissoep met zoete aardappel, inktvis, een garnaal en ondefinieerbare witte vlokken (pasta?), patat frites met ketchup en varkensvlees met paprika in zwarte pepersaus.  Met name dat laatste was overheerlijk! 
Volgende keer toch maar dat Chinese lesje doen voor we weer gaan?

4 oktober 2014 - Xiyin Rainbow Bridge en Suogang Tempel

4 oktober 2014 - oversteek Kuibishan en Tonliang Great Banyan Temple

Scooteren over Penghu

Vanmorgen hebben we een scooter gehuurd,voor 2 dagen. Eigenlijk is een brommerrijbewijs nodig, maar het is geregeld. Als een 21ste eeuw variant van Annie en Bob de Rooij hebben we het eiland doorkruist, dat wil je gewoonweg niet weten, maar we vertellen het nu toch.

Vanaf "ons" eiland, Huxi, reden we over twee bruggen en een rots naar het volgende eiland, Baisha, en vandaar over een heel erg lange brug naar het eiland Xiyu. Uiteraard stopten we onderweg regelmatig als er iets leuks te zien was. Hierbij een paar highlights:

1. Tempel bij Houliao; onbegrijpelijk hoe men hier op de meest onwaarschijnlijke plaatsen nog onwaarschijnlijkere tempels neerzet. Wie heeft dat allemaal bekosigd? Ook onwaarschijnlijk doch waar: Houliao heeft een prachtig bezoekerscentrum waar een mevrouw zit; er komen nauwelijks kijkers, maar ook dat centrum heeft wat mogen kosten. Wie weet is het nu wel laagseizoen.

2. De Penghu Great Bridge; de meer dan tweeëneenhalf kilometer lange brug die de eilanden Baisha en Xiyu verbindt. Het woei enorm hard vandaag. Naar Xiyu hadden we wind mee, maar op weg naar huis wind tegen. Onze moped heeft het echter goed gehouden.

3. Erkan Ancient Residences; het dorpje bestaat grotendeels uit huisjes die in oude stijl zijn gebouwd of hersteld.  Grappig, maar waarom vinden we dit wel leuk en kotsen van hetzelfde soort oude meuk in Nederland? Hier in elk geval geen spruitjeslucht of klompen!

4. De basaltkolommen van Chixi en Daguoye; 10.000 jaar geleden, ongeveer dan hè, kwam het lava uit de aarde spuiten. Door de snelle koeling van het spul door het zeewater ontstonden er een soort zeshoekige basalten heipalen. Aparte manier van stolling. In de tijd is een en ander vrijgekomen door erosie en komen deze prachtige, bizarre structuren tevoorschijn. Fascinerend gezicht!

5. Yuwengdao vuurtoren en Xiyu East Fort; beide gelegen op de zuidpunt van Xiju. Ze zeggen wel eens dat Italië op een laars lijkt, lachertje! Xiyu is een laars, om te zien dan, op de kaart. Onderweg naar de vuurtoren passeerden we een kolonne rennende militairen, bepakt en bezakt, in de hitte in hetzelfde tempo sjokkend. Bij de vuurtoren allerlei bunkerachtige structuren, militairen met automatische geweren en meer van die ongein. Eerder deze week viel het ons op dat er veel straaljagers overvlogen. Men is duidelijk op zijn hoede voor de gele broeders uit het Westen (China dus). Overigens maar een piepkleon vuurtorentje, maar meer staande zaken zijn klein in Azië,  naar het schijnt.
Het fort was deels onder renovatie, een vreemd sfeertje daar. Er zou ook een West Fort zijn van Japanse makelij, maar dat konden we niet bereiken.

In Magong hebben we curry met rijst gegeten. Kip is hier kip: je hakt een kip in stukken en alles gaat in de pan. Botten en vellen, alles gaat mee. Was toch erg lekker; je moet niet denken èn eten, en tevens het mondgevoel uitschakelen.
De taal blijft overigens een probleem, maar we komen er steeds weer uit. We always get our sin!

Morgen tuffen we verder! Goed weekend!

---

Magong (Penghu eilanden)

De chauffeur stond al op ons te wachten om ons naar het Songshan vliegveld ( http://en.m.wikipedia.org/wiki/Taipei_Songshan_Airport ) te brengen. Beetje balen, we hadden om 7.20 afgesproken, drie keer gevraagd of dat niet eerder kon en nu moesten we ineens haasten, toen om 7.00 bleek dat hij er al was.
Alles kwam goed en om 8.20 stegen we op, een klein uur later landden we op Penghu (Mangong Airport).
Daar stond alweer iemand klaar die ons vliegensvlug naar het hotel bracht. Daar kwamen we dan ook vroeg in de ochtend aan. De kamer mochten we nog niet op. We hebben eerst even op het strand gekeken. Er stond een behoorlijke wind en het was drukkend: zonnig edoch zwaar bewolkt. Dat lijkt tegenstrijdig, maar toch is het zo.

We zaten een beetje gevangen zonder vervoer en besloten een eindje de bewoonde wereld in te lopen. Onderweg besloten we de eerste taxi die we zouden zien aan te houden voor een rit nasr het centrum van Magong. Niet veel later kwam er een bus aanrijden, die op ons aangeven stopte. De bus was verder helemaal zonder passagiers. De chauffeur maande ons te gaan zitten toen we wilden betalen. Toen we zaten wilde hij toch geld zien. Briefgeld was niet goed, hij rinkelde met munten. De man leek slechts kreten uit te stoten in plaats van te praten, maar het kan ook zijn dat ons Chinees roestig is geworden, of dat hij een ander dialect spreekt.
Enfin, hij koos wat munten uit de verzameling die hem werd voorgehouden en wierp die in een bakje. Toen was het goed. In de tussentijd scheurde hij er lustig op los, bochten afsnijdend en luid toeterend naar iedereen die enigszins in de weg liep of reed.
Drie keer stopte hij voor iemand, in alle gevallen ook niet bij een bushalte. Eén van die drie leek wel een mummie: grote hoed op, met flap tot over de ogen en het gelaat omwikkeld in een badstof handdoek. Met name vrouwen willen niet bruin worden, armoedige mensen hebben een kleur en welgestelden zijn wit. Hoe witter hoe mooier dus. De prijs die ervoor wordt betaald is alles bedekken, met monddoekjes, petten, sjaals, sweaters, en dat terwijl de mussen hier allang verdwenen zijn (allemaal dood van het dak gevallen). Het lijkt niet uit te maken dat je er wel vreselijk mee voor emmer loopt. Met al die bedekkingen zie je nog niet of iemand wit of bruin is.

Het stadje stelt niet heel veel voor. Op Penghu wonen circa 100.000 mensen. In het centrum hebben we wat gegeten en gedronken, een tempel bezocht en bij de haven gekeken. De mensen zijn hier ofwel heel open, excuseren zich voor hun Engels maar doen vreselijk leuk en hun best, of men trekt een muur van norsheid op die niet met glimlachen of vriendelijke woorden is te slechten.
We hebben uiteindelijk een taxi naar het hotel genomen, hebben ons verfrist op de kamer en zijn naar het strand gegaan. We zijn naar een (militair) uitkijkpunt gelopen, mooi bij zonsondergang!

Naast het hotel is een eettentje. Je zou ook kunnen zeggen: een schuur waar gewokt wordt. Het is vooral een afhaalchinees, want mensen bestelden en namen vervolgens zakken vol mee naar huis of hotelkamer. We hebben ter plekke een en ander naar binnen gewerkt (kip met gebakken rijst en groenten). De hoteleigenaar heeft ons wel geholpen met de bestelling. Ook weer zo wat: hij vraagt wat we willen. Zeggen wij: doe maar noodles met kip. Blijkt dat er geen kip is, alleen vissige dingen. Okay, alleen noodles dan. Nee, noodles zijn op, wel gebakken rijst. Ook goed... Komt als eerste toch kip op tafel. Maakt niet uit, maar dit is slechts één voorbeeld van hoe het vaak in Azië gaat.

Morgen willen we een scooter huren om het eilandengroep verder te bekijken. Het zijn in totaal 64 eilanden, maar dat gaat nooit lukken. We zien het wel :-)

Trouwens...

Zitten we te eten in een Sports Café, komt op de televisie FC Dordrecht op 't scherm. Hoe gek is dat?

Van Tainan naar Taipei

Vanmorgen zijn we enorm vroeg opgestaan, hoewel... iedere dag gaat de wekker wel om kwart over zes. We houden het gebruikelijke (werk) schema gewoon vast. Vakantie is net werken, maar kost meer geld en is bijna net zo leuk.

Na het ontbijt reden we met de taxi naar het HSR station en met de supersnelle trein van 8.49 reden we naar Taipei. Het zat allemaal mee, dus om 11 uur checkten we al weer in in hotel Howard Plaza, onze vaste stek in Taipei (hoe cool klinkt dat dan?). Al snel waren we op weg naar metrostation Yangshan, vanwaar we naar de Confucius tempel liepen. Daarna bezochten we de Bao-an tempel aan de overkant van de straat. Tempelmoe als we al waren, liepen we een straatje in waar we Kanten dronken (soort bessensap met slijm erin) en er een stukje Yokan bij aten (glibberige drilpudding).
Weer enigszins verkwikt redn we naar de Sun Yat-sen Memorial Hall. Een giga hal met wachten en een enorm standbeeld van deze man, die als een soort mentor van Chiang Kai-shek heeft gefungeerd. In Taiwan is ie een grote held en siert met zijn parmantige snorretje het 100 NT$ biljet.

We dronken nog eens wat bij LA Café, Taiwanezen kijken vanaf het terras. Nieuwe hobby.
Daarna met de metro naar een leuke tent, Brass Monkey, één halte vanaf het hotel. Wat gegeten, wat gedronken, lekker chillen met de locals en vragen hoe dat nou zit met die rare  karakters (schrift) van ze.

Enfin, we hebben in Taipei heel veel gedaan en gezien. We hebben de highlights letterlijk en figuurlijk geproefd, geroken, gesnoven en ervaren. Misschien ook wel de lowlights, als die er zouden zijn. Morgen gaan we met een erg vroege vlucht naar Penghu, een kleine eilandengroep voor de kust van het eiland waar we nu zitten. Het ligt zo'n beetje tussen China en de afvallige provincie Taiwan in. Het moet er prachtig zijn, dus als er WiFi is en boeddha het goed vindt, berichten we weer.

Momenteel drinken we een gatis drankje in de bar van het hotel. We kregen vandaag een welkomstdrankje, nu ineens na al onze bezoeken hier, hahahaha, rare Chinezen (eh... Taiwanezen).