Op 12 november, wat nu al een eeuwigheid geleden lijkt, landden we in Bangkok, Thailand. Eenmaal in het Grand Sukhumvit hotel vonden we al snel weet onze draai en weg. We ontmoetten Kai weer, een ontzettend leuke vrouw die we nu al een paar jaar kennen. We spraken met haar af dat we op 14 november, als Kannika naar ons hotel zou komen, bij haar in de bar wat zouden komen drinken. Kai spreekt goed Engels en zou indien nodig kunnen vertalen.
Voor de afgesproken tijd gingen we op 14 november naar de lobby en Kannika en haar man zaten al te wachten. Emotioneel weerzien na ruim 11 jaar voor Kannika en Corinne. We kregen een bloemenkrans en hadden voor hen ook cadeaus. Op naar Kai, in de Hillary 4 bar.
Kai was geweldig, heel belangstellend naar Kannika, die wel Engels sprak, maar heel beperkt. Haar man helemaal niet, maar er werd genoeg Thai gesproken. Kannika was helemaal verguld met het hernieuwde contact.
We namen de taxi naar Kannika's kamer. Kannika, haar man en dochter Milk wonen in een kamer van 3 bij 4 meter, er staat bijna niets in huis. Eten en slapen wordt op de grond gedaan. Toen kwam Milk uit school. Leuke meid, 13 jaar oud, beetje verlegen. Ook voor haar een cadeautje.
Toen kwam als een duvel uit een doosje Kannika's broer, Chok. Hij werkt in het leger, kwam in zijn militaire kleding aan en had een auto geleend van zijn baas. Corinne had al contact gehad met hem via Facebook. Zijn Engels is beter en dat helpt.
We gingen boodschappen doen voor het gezin bij de supermarkt Big C. We kochten wasmiddelen, wasverzachter, deodorant en meer van dat soort zaken. Ook kleding voor Milk. Hoewel ze het niet slecht hebben, worden bepaalde zaken niet gekocht, daar is geen geld voor.
We reden met de auto naar een kanaal om Loy Krathong te vieren. Bij volle maan, aan het einde van het regenseizoen worden bootjes met een kaars en wierook te water gelaten. Erg leuk en bijzonder.
We namen afscheid van Milk en Kannika's man, Chok zou ook naar het noordoosten komen, met de bus.
Kai was geweldig, heel belangstellend naar Kannika, die wel Engels sprak, maar heel beperkt. Haar man helemaal niet, maar er werd genoeg Thai gesproken. Kannika was helemaal verguld met het hernieuwde contact.
We namen de taxi naar Kannika's kamer. Kannika, haar man en dochter Milk wonen in een kamer van 3 bij 4 meter, er staat bijna niets in huis. Eten en slapen wordt op de grond gedaan. Toen kwam Milk uit school. Leuke meid, 13 jaar oud, beetje verlegen. Ook voor haar een cadeautje.
Toen kwam als een duvel uit een doosje Kannika's broer, Chok. Hij werkt in het leger, kwam in zijn militaire kleding aan en had een auto geleend van zijn baas. Corinne had al contact gehad met hem via Facebook. Zijn Engels is beter en dat helpt.
We gingen boodschappen doen voor het gezin bij de supermarkt Big C. We kochten wasmiddelen, wasverzachter, deodorant en meer van dat soort zaken. Ook kleding voor Milk. Hoewel ze het niet slecht hebben, worden bepaalde zaken niet gekocht, daar is geen geld voor.
We reden met de auto naar een kanaal om Loy Krathong te vieren. Bij volle maan, aan het einde van het regenseizoen worden bootjes met een kaars en wierook te water gelaten. Erg leuk en bijzonder.
We namen afscheid van Milk en Kannika's man, Chok zou ook naar het noordoosten komen, met de bus.
Op 15 november vlogen we met Kannika naar Sakon Nakhon. Kannika vloog voor het eerst in haar leven, vond het geweldig. In Sakon Nakhon werden we opgehaald door Kanchana, het zusje van Kannika, die al eerder met haar vriendin, zus en neefje naar Tha Rae was gereden. Ook Op was er om ons te begroeten, met man en twee dochters, Ice en Zon, 7 en 3 jaar oud.
We zijn bij de ouders van Kannika geweest, de ouders van Wilaiporn, het nichtje van Kannika die in Hengelo woont en vanaf daar met Wilai gevideobeld. Bijzonder...
Daarna naar het huis van Op. Ook daar cadeaus gegeven. Leuke kinderen.
Het gesprek kwam op Nen, één van de andere kinderen van Corinne, altijd een probleemkind geweest. We zouden wat rond rijden, om te kijken of we haar konden vinden. We hadden weinig hoop, want bij eerder navragen wist niemand iets. We reden, gingen een parallelweg op en stopten bij een raar gebouw waar een invalide vrouw in de deuropening zat. Kannika stapte uit de auto, sprak de vrouw en binnen een minuut stond Nen voor ons! Ongelofelijk...
Nen zorgt voor haar tante, die invalide is. Samen moeten ze het doen van 800 baht (20€), de uitkering van de tante. We spraken af dat we Nen de volgende dag weer zouden zien.
's Avonds kochten we chips en bier bij 7 Eleven en hadden een leuke avond met Kanchana, haar vriendin (die ook Kanchana heet) en Kannika, wiens Engels steeds beter werd!
We zijn bij de ouders van Kannika geweest, de ouders van Wilaiporn, het nichtje van Kannika die in Hengelo woont en vanaf daar met Wilai gevideobeld. Bijzonder...
Daarna naar het huis van Op. Ook daar cadeaus gegeven. Leuke kinderen.
Het gesprek kwam op Nen, één van de andere kinderen van Corinne, altijd een probleemkind geweest. We zouden wat rond rijden, om te kijken of we haar konden vinden. We hadden weinig hoop, want bij eerder navragen wist niemand iets. We reden, gingen een parallelweg op en stopten bij een raar gebouw waar een invalide vrouw in de deuropening zat. Kannika stapte uit de auto, sprak de vrouw en binnen een minuut stond Nen voor ons! Ongelofelijk...
Nen zorgt voor haar tante, die invalide is. Samen moeten ze het doen van 800 baht (20€), de uitkering van de tante. We spraken af dat we Nen de volgende dag weer zouden zien.
's Avonds kochten we chips en bier bij 7 Eleven en hadden een leuke avond met Kanchana, haar vriendin (die ook Kanchana heet) en Kannika, wiens Engels steeds beter werd!
- wordt vervolgd -
Geen opmerkingen:
Een reactie posten