Farang en de Thai

Thailand, the land of smiles, is  soms het land van de grimas. Met name in de restaurants is het personeel in eerste instantie gereserveerd en zelfs kortaf, terwijl de Thai van nature open en hartelijk zijn. Het leidt geen twijfel dat het onbeschofte gedrag van de farang (buitenlanders) daar debet aan is. Je zult dag-in-dag-uit maar afgesnauwd worden door Chinezen, bestellingen krijgen toegeblaft door Japanners, of hautain benaderd worden door een naar brie stinkende Fransoos - dan gaat de lol er vanzelf af. De Russen kunnen er uiteraard ook wat van, maar die zijn er nu nog nauwelijks nu de roebel gekelderd is.

Zulk gedrag lijkt voort te komen uit een misplaatst gevoel van superioriteit. We hebben heel vaak met bewondering en respect gezien hoe de Thai het gedoe over zich heen laten komen. Ze knipperen twee keer met hun ogen en gaan door, geen onvertogen woord, vooral niet boos worden, geen gezichtsverlies. Is het respectloze volk vertrokken, dan barsten ze wel los, tegen elkaar klagen ze hun nood. Dan zou je willen dat je kon verstaan wat er gezegd wordt...

Gelukkig is het zo dat als je de Thai respectvol benaderd, je een leuke tijd met ze kan hebben. De gesprekken zijn weliswaar oppervlakkig, met name door de taalbarrière, maar er is altijd tijd voor een grap en een verhaal. Doorgaans verlopen die gesprekjes volgens een vast patroon:

- where you come from?
-- Holland
- oooh, Hollán!
-- yes, Holland :-) and you?
- from Thailand, hi hi hi
-- yes of course, where in Thailand?
- from Isaan, north-east, you know?
-- yes, I know, which town?
- Udon Thani, you know?
-- yes, I know
- oh, good! how many baby you have?

En zo gaat dat nog even door. Dan volgt het levensverhaal van de gesprekspartner, meestal een masseuse of serveerster in een barretje. Geboren in het noordoosten van Thailand, boerenland, niets te beleven, weinig werk. Meestal hebben deze vrouwen een kind, die opgevoed wordt door opa en oma. Uit pure armoede gaan deze vrouwen, soms nog maar net geen meisjes meer, werken in Bangkok, op Phuket, daar waar de toeristen komen en er geld verdiend kan worden. Hoewel ze nu stukken meer verdienen dan thuis, moeten ze het toch vooral hebben van de tips en de premies die ze krijgen op de drankjes die ze bij je weten te bietsen. Als het zo loopt gaan sommigen een nacht of langer mee, meestal met een kerel alleen (en er lopen er hier nogal wat rond), om écht te verdienen. Met één nacht verdient zo'n meisje een bedrag gelijk aan het maandsalaris van haar vader in het noordoosten. Denk er van wat je wilt...
Bijna niemand die hier werkt komt hier trouwens vandaan, vrijwel iedereen komt uit het noordoosten of een ander arm deel van Thailand. 

Onze tijd op Phuket is nu half op. Corinne heeft een dag ziek op bed gelegen, maar is nu gelukkig weer beter. Het is hier, zoals altijd, reuze gezellig. De tijd gaat veel te snel. Het is warm en zonnig, we hebben alles wat we willen, we hebben geluk.

Woensdag is het Macha Buccha, een vollemaansfeest. Dan zijn alle tentjes gesloten, wordt er geen alcohol geschonken, Koningsdag met Jip-en-Janneke-bubbels.

Tot de volgende!